A gdyby tak spojrzeć prosto w oczy?

A gdyby tak spojrzeć światu prosto w oczy? Bez troski, bez zwątpienia, bez żalu.... z podniesioną głową. Gdyby tak zdecydowanym krokiem wejść tam, gdzie wcale nie czujesz się komfortowo? Gdyby tak mocno stanąć na ziemi by poczuć pełną swoją obecność w miejscu, z którego wolałabyś zniknąć czym prędzej? Gdyby tak spróbować i doświadczyć tego co stanie się, gdy nie uciekniesz.... bo nie da się uciec przed samym sobą.

Widzę emocje wyryte w Twoim Ciele. Spuszczona niepewnie głowa i skulone ramiona mówią światu, że strach i niepewność to Twoi przyjaciele, z którymi nieczęsto się rozstajesz. Im rzadziej pozwalasz im odejść, tym więcej mają okazji by rzeźbić Twoją sylwetkę. Coraz trudniej jednak poczuć ożywczą radość w skrępowanym łańcuchami lęku ciele.

A gdyby tak spróbować przechytrzyć samą siebie? Poeksperymentować? Pozwolić by to nie Twoje emocje rzeźbiły Twe ciało, lecz odwrotnie? Poczuć, jak Twoja wyprostowana sylwetka rozluźnia mięśnie, Twój sprężysty krok wpływa pozytywnie na układ krążenia i dodaje energii, a głęboki oddech uspokaja umysł?

Świat zobaczy Cię wówczas spokojną, zdecydowaną, pewną siebie. A Ty nie chciałabyś wreszcie tak właśnie się poczuć?